Soms ben ik liever stil
Ik wil best met je praten,
als jij bereid bent om te luisteren.
Ik wil best naar je luisteren,
als jij mij ook de ruimte geeft om te praten.
We hebben allemaal onze eigen meningen,
onze eigen overtuigingen, onze eigen verschillen.
Maar waarom laten we juist die verschillen
ons steeds vaker uit elkaar drijven?
Soms voel ik mij alleen in m'n gedachten.
Alsof bepaalde woorden beter onbesproken kunnen blijven.
Niet omdat ik niets te zeggen heb,
maar omdat ik soms bang ben voor wat er gebeurt als ik me uitspreek.
Ik kijk naar de wereld en zie hoe snel we (ver)oordelen.
Hoe makkelijk we iemand afwijzen om een mening, een keuze of een overtuiging.
Hoe we soms vergeten dat achter ieder verschil
een mens schuilt met een eigen verhaal.
En dat maakt me soms bang.
We willen allemaal gehoord worden,
maar zijn we zelf nog bereid te luisteren?
We willen begrepen worden,
maar hoeveel moeite doen we om een ander te begrijpen?
Het lijkt soms alsof ieder gesprek een wedstrijd is geworden.
Een strijd om het laatste woord.
Een strijd om het eigen gelijk.
Een strijd die uiteindelijk niemand echt wint.
Want wat valt er eigenlijk te winnen,
als we onderweg elkaar verliezen?
We hoeven het niet met elkaar eens te zijn.
We hoeven niet allemaal vrienden te worden.
We hoeven elkaar niet eens aardig te vinden.
Dat is nu eenmaal het leven.
Maar we kunnen elkaar wel in onze waarde laten.
Elkaar de ruimte geven om anders te denken,
anders te geloven, anders te leven.
Want wie bepaalt eigenlijk wat normaal is?
Wie geeft ons het recht om een ander te vertellen
hoe die moet denken, voelen of zijn?
Liefde laat zich niet dwingen.
Gevoelens laten zich niet kiezen.
En niet ieder mens hoeft niet in jouw straatje te passen
om het recht te hebben zichzelf te zijn.
Dat betekent niet dat we alles moeten goedkeuren.
Dat we nooit kritiek mogen hebben,
of elkaar niet mogen aanspreken op woorden die kwetsend zijn.
Maar er is een verschil tussen iemand aanspreken
en iemand afwijzen om wie die is.
Je hoeft mijn mening niet over te nemen.
Ik hoef die van jou niet over te nemen.
Misschien leer jij iets van mij.
Misschien leer ik iets van jou.
En misschien blijven we het daarna nog steeds oneens.
Is dat niet juist de kracht van een gesprek?
Dat niemand hoeft te winnen.
Dat niemand hoeft te verliezen.
Dat we naast elkaar kunnen staan,
zonder hetzelfde te zijn.
En misschien moeten we soms ook leren loslaten.
Niet iedere mening vraagt om een discussie.
Niet ieder verschil hoeft te verdwijnen.
Niet iedere strijd hoeft gestreden te worden.
Soms mogen dingen gewoon zijn zoals ze zijn.
Mag jij gewoon jij zijn.
En mag ik gewoon mezelf zijn.
Want respect betekent niet dat we hetzelfde moeten denken.
Het betekent dat we elkaar de ruimte geven om te leven,
zonder voortdurend te bepalen hoe de ander dat moet doen.
En als die ruimte verdwijnt,
als luisteren plaatsmaakt voor oordelen,
als ieder gesprek een strijd wordt om het eigen gelijk,
dan hoef ik niet altijd terug te vechten.
Dan mag ik ook even stilstaan.
Mijn woorden bewaren.
Het loslaten en het laten zijn.
Niet omdat ik niets weet.
Niet omdat ik niets vind.
En niet omdat mijn mening er niet toe doet.
Maar omdat ik niet iedere strijd hoef te winnen
om trouw te blijven aan wie ik ben.
En als dat betekent dat ik niet het laatste woord heb, dan ben ik liever stil.
Reactie plaatsen
Reacties